Zamanda geriye doğru yolculuk yapmanın en kısa yolu tarih okumaktır

 

 

Hinduizm’in Güneydoğu Asya’daki yayılması nasıl oldu?

“Güneydoğu Asya’nın Hindulaşması, M.S. 2. yüzyıldan yaklaşık 16.yüzyıla kadar dinden çok siyasal bir hareket olarak önem kazanmıştır. Burada inançtan dönme söz konusu değildir. (Budistler’le Jainistler’de, çok sık gündeme gelmiş olan inançtan dönme, Brahman Hindistanı’nın tanımadığı bir olgudur.)

Söz konusu olan yayıldığı ülkelerin prensleri ve yönetici sınıfı için Hint gelenek ve göreneklerini taklit etmek ya da onlardan esinlenmek, ideal Hint kırallık biçimini benimsemektir: Brahman-tshatriya ikilisi, liga kültü, egemenlik kavramında Şivalaşma görünümü gibi. Ama bu, bağlı din kavramlarını beraberinde taşımadan gerçekleşemezdi. Böylece Kamboçya’da Khmer öncesi Fou-nan İmparatorluğu’nun (2.yüzyıl) Budizm’i benimsemesine karşın, Khmer kıralları Hinduizm’i resmi devlet dini yaptılar.

5.yüzyılda ortaya çıkan Vişnuculuk, Şivacılık tarafından engellenmekle birlikte, Hindistan’dakine benzer bir eğri izleyerek 12.yüzyılda yeniden toprak kazandı. Hindu kalıntıları günümüze dek ulaşmıştır. Ancak Theravada Budizm’i hem Hinduizm’in hem de Büyük Araba’nın* yerini almıştır; geçmişteki yoğun Hint Kültürü kalıtının tek tanığı Sanskritçe yazılardır. Çampa’da (Annam) yerel kültle beslenmiş Şivacılık egemen olmuştur.

Birmanya’da, Siyam’da ise, Hinduizm’in katkısı pek önemli boyutlara varmamıştır. Endonezya’da 2.yüzyıla kadar çıkan Hinduzm’in nüfuzu, Hinduizm ile Budizm’i bastıran İslamiyet dalgasına rağmen, tüm gücünü 11.yüzyıldan itibaren Doğu Cava’da kazanmıştır. 16.yüzyıldan başlayan yeniden canlanma hareketi, günümüzde bile etkisini sürdürmektedir. Burada Şiva-Buda’dan kaynak bulan melez bir kült ile Endonezya’ya özgü betimlemeler kaynaşmıştır. Cava ve çevresinde Puranalar; Bali’de brahman metinleri, Upanişadlar ve diğerleri, Şivacı, tantracı gelenek ve görenekler, hatta Veda inançları ortaya çıkmıştır.”

* Mahayana Budizmi’ni besleyen bir terim.

(Hinduizm, Louis, Renou)